یکی از سروده های عاشقانه شکسپیر یا شاعر دیگری را به خاطر بسپارید و در حالی که در باغ

 گلی نشسته اید, برایش از حفظ بخوانید. به طور ناگهانی و بی مقدمه خواندن شعر را شروع نکنید

 با حالت شوخ طبعی به او بگوید آیا الان زمان خوبی نیست که برایت شعر عاشقانه بخوانم؟

او احتمالا می گوید بله و انتظار دارد که شما با چنین کلماتی آغاز کنید: گلهای رز سرخ رنگ....در

 عوض شما به چشمانش نگاه کنید لبخند بزنید و در حالی که به آرامی صورتش را نوازش می کنید

 شعر را برایش بخوانید:

آیا تو را با یک روز تابستانی مقایسه خواهم کرد؟

هنر تو دوست داشتنی تر و دلپذیرتر است

بادهای خشن حتما غنچه های ظریف را خواهند لرزاند و  خانه های ییلاقی مدت کنی را در اجاره

 خواهند بود

گه گاه چشم های فروزان آسمان می درخشد

و زمانی می رسد که انوار طلایی خورشید رنگ می بازند

اما تابستان ابدی هرگز کم نور نخواهد شد

تا زمانی که انسان ها نفس می کشند و چشم ها می بینند

و تا زمانی که زندگی هست و به تو زندگی می بخشد دوستت

 دارم و هرگز گرمای محبتت را از یاد نخواهم برد.